Frans wisselt zorg en onderwijs in voor transport en logistiek

Zij-instromers

Ze werkten als boer, ober of leerkracht, maar gooiden het over een andere boeg: ze kozen voor een baan in het transport. In TON vertellen ze waarom ze zij-instromer werden.

Frans Mol werkt met veel plezier in de zorg en het onderwijs. Een gesprek met zijn kinderen aan de keukentafel brengt een oude jongensdroom tot leven. Vier jaar voor zijn pensioen gooit Frans het roer om en stapt hij de cabine in. Nog elke dag geniet hij van zijn nieuwe baan als vrachtwagenchauffeur. “Zo’n grote wagen mogen besturen blijft bijzonder.”

Frans Mol
🛞 is 64 jaar
🛞 woont in Didam
🛞 werkt sinds 2024 als vrachtwagenchauffeur bij Mainfreight ‘s-Heerenberg

Wat heb je hiervoor gedaan?

“Ik ben van oorsprong opgeleid tot verpleegkundige. In de jaren daarna werkte ik als leidinggevende in de gehandicaptenzorg, de kinder- en jeugdpsychiatrie en de ouderenzorg. Toen iemand me tijdens een van die banen eens vroeg of ik een lesmodule wilde geven, ontdekte ik mijn enthousiasme voor het onderwijs. Ik ging de docentenopleiding volgen. Zo combineerde ik jarenlang zorg en onderwijs.”

Waarom de switch naar het transport?
“Tijdens een gesprek met mijn vrouw en kinderen kreeg ik de vraag van welk beroep ik vroeger droomde. ‘Vrachtwagenchauffeur worden’, zei ik zonder na te denken. Als kleine jongen was ik altijd vrachtwagens van lego aan het bouwen. Toch koos ik uiteindelijk voor de zorg. Voor mijn zestigste verjaardag kreeg ik van mijn dochter een proefles op de vrachtwagen cadeau. Dat vond ik fantastisch. Een paar jaar later, na aanmoediging van mijn vrouw, haalde ik mijn rijbewijs. Toen was de kogel door de kerk. Ik ging op gesprek bij Mainfreight, mocht een dag meelopen en kreeg een contract aangeboden. Ik dacht: ik ga het gewoon doen.”

Hoe bevalt je nieuwe loopbaan?
“Zo’n grote wagen mogen besturen blijft bijzonder. Ik heb vijftien tot twintig adressen per dag, dat maakt het afwisselend. Tijdens mijn ritten kom ik ook in woonwijken en maak ik regelmatig bijzondere manoeuvres. Soms een hele uitdaging! Elke dag leer ik wat bij. Dat onderwijs echt in mijn genen zit, werd ook hier weer duidelijk. Mijn leidinggevende vroeg eens of iemand een dagje met me mee kon rijden. Dat beviel heel goed. Inmiddels ben ik officieel mentor en werk ik nieuwe collega’s in. Zo combineer ik mijn oude met mijn nieuwe passie, de puzzelstukjes vallen mooi in elkaar. En ik mag anderen enthousiast maken voor dit prachtige vak!”