Als het thuis loopt, rijdt dat lekkerder

thuisfront

Lange werkdagen, in je eentje onderweg en soms een paar dagen van huis: dat kan alleen met een stabiele thuisbasis. Het zorgt voor rust onderweg. Drie stellen vertellen aan TON hoe ze het thuis geregeld hebben.

Lees over Rob en Rochelle
Lees over Ad en Desiree
Lees over Marco en Daniëlle

“Dankzij onze ouders houden we alle ballen in de lucht”

Rochelle en Rob hebben samen een zoon van 2,5: Rivano. Ze hebben een springpaardenstal en een bedrijf in tuin- en parkmachines. Samen met hun “te veel huisdieren om op te noemen” wonen ze in Oirschot.

Rochelle de Kort
🛞 is 35 jaar
🛞 is 17 jaar chauffeur
🛞 werkt drie dagen in de week als RMO-chauffeur voor Pasmans in Bergeijk

Rob de Kort
🛞 is 32 jaar
🛞 werkte als chauffeur, door MS moest hij stoppen met dit werk

Om vijf uur is het spitsuur in de keuken van familie De Kort. Rochelle kookt spaghetti, haar lievelingseten na een lange werkdag. Rob komt binnen met hun zoontje Rivano. “Wie het eerst klaar is met werk, kookt het avondeten”, vertelt Rochelle. “Bij drukke werkweken maken we in het weekend stamppot voor in de vriezer.”

De keukentafel is gedekt. Rob zet Rivano in zijn kinderstoel. “Die kleine heeft energie voor tien. Vanaf het moment van wakker worden tot acht uur ‘s avonds staat hij aan. Dat heeft hij van ons allebei”, lacht Rob.

Ontmoeting onderweg
Rochelle en Rob zijn viereneenhalf jaar samen. Ze hebben elkaar onderweg ontmoet. Rob: “Ik reed als chauffeur op een mestwagen. Rochelle werkte bij een vriend van mij op een walking floor, een trailer met een hydraulisch aangedreven laad- en lossysteem.” Het klikt zo goed dat Rob en Rochelle al snel gaan samenwonen in het huis van Rochelle. Rob: “Ik heb mij toen ingekocht. Het huis is nu van ons allebei.” Achter het huis heeft Rochelle haar springpaardenstal: Stal Kattenberg.

Diagnose MS
Een paar maanden later krijgt Rob de diagnose MS, een auto-immuunziekte die het centrale zenuwstelsel aantast. “Dat hakte erin. Door MS heb ik clonus in mijn benen: onvrijwillige spiersamentrekkingen. Vier jaar geleden zijn mijn rijbewijzen ingenomen. Dat was vreselijk balen.” Rob past zijn levensstijl aan. Hij stopt met roken en drinkt haast nooit alcohol. “Voor zo ver mijn gezondheid het toelaat, werk ik voor Stal Kattenberg en ons bedrijf in tuin- en parkmachines.”

Ouders in de buurt
De tweejarige Rivano eet zijn spaghetti met z’n handen. Daarna lust hij nog wel een toetje. Ondertussen kwebbelt hij onophoudelijk. Rob en Rochelle genieten zichtbaar van hun kleintje, ook al hebben ze hun handen vol aan de combinatie werk en gezin. Rob: “Onze ouders wonen in de buurt. Zonder hen zouden we het niet redden. Elke maandag passen mijn ouders op en eten we daar.” Rochelle: “Mijn ouders passen elke woensdag en vrijdag op Rivano. Ook helpt mijn moeder ons veel met het huishouden.”

Fotografisch geheugen
Al op de middelbare school weet Rochelle dat ze chauffeur wil worden. Omdat ze goed kan leren, proberen leraren Rochelle en haar ouders te overtuigen om door te leren. “Maar mijn ouders vonden dat ik moest doen waar ik zin in had. Ons mam zegt dat ik een fotografisch geheugen heb. Ik hoef iets maar één keer te zien of te lezen en ik weet het voor de rest van mijn leven. Daarom doe ik ook zelf de boekhouding voor onze bedrijven.” Rochelles ouders betalen voor het behalen van haar C-rijbewijs. Ze begint op een bakwagen. Daarna rijdt ze stukgoed. “Met mijn ex-vriend heb ik zes jaar dubbelbemand op het buitenland gereden. Heel Europa heb ik gezien. In 2015 ben ik overgestapt naar RMO.”

Kleine weggetjes
Drie dagen in de week gaat om kwart voor vier de wekker bij Rochelle. Dan werkt ze met veel plezier als RMO-chauffeur. “Ik hou van het rijden op kleine weggetjes en van een praatje met de boeren. Dit blijf ik doen, anders word ik ongelukkig.” Met de hulp van hun ouders kunnen Rob en Rochelle alle ballen in de lucht houden. “Als ik na mijn werkdag wegrijd van de zaak, bel ik altijd met Rob om te overleggen. Soms haal ik dan de kleine op en begint Rob met koken, of andersom.”

Eigen stal
Naast de vrachtwagen heeft Rochelle een tweede liefde: werken met paarden. “Ik kreeg mijn eerste pony toen ik vier was.” Na de middelbare school haalt ze de vierjarige mbo paardenhouderij in één jaar tijd. Rochelle koopt jonge paarden die ze zadelmak maakt en opleidt tot springpaard. In 2019 begint ze haar eigen stal: Stal Kattenberg. “Ik kreeg steeds meer klanten die vroegen of ik hun paard zadelmak kon maken.”

Paardenmeisje
De stal groeit pas echt als Rob erbij komt. Rochelle: “De stal is een erkend leerbedrijf. Als ik op de vrachtwagen zit dan zorgen Rob en onze stagiaires voor de paarden.” Lachend vult ze aan: “En dat terwijl Rob niets van paardenmeisjes moest hebben!” Rob reageert: “Het bedrijf in tuin- en parkmachines is meer mijn afdeling. Maar ik help wel mee in de stal, voor zover mijn gezondheid het toelaat.” Rochelle: “Eind 2024 kochten we 2,5 hectare grond in de buurt voor onze nieuwe stal. De stal achter ons huis verhuren we nu aan pensionhouders. We zijn een goed team, ook al zijn we het niet altijd met elkaar eens. Samen bouwen we iets moois op.”

“Thuis. Daar doe ik het allemaal voor.”

Marco Overweel
🛞 is 48 jaar
🛞 werkt 26 jaar als chauffeur
🛞 werkt sinds 2007 bij Hoogendoorn Transport in Rotterdam

Danielle Greveling
🛞 is 45 jaar
🛞 werkt parttime bij de Smaakmakerscompagnie op de financiële afdeling

Rob en Danielle hebben uit een eerdere relatie beiden twee kinderen. Rob heeft Julian (20) en Nienke (16) en Danielle Luke (21) en Senna (18). Ook hond Delta maakt deel uit van het gezin. Ze wonen in Krimpen aan den IJssel.

In het samengestelde gezin van Marco Overweel en Danielle Greveling weet je nooit van tevoren welke kinderen aanschuiven. Wie doordeweeks het eerst thuis is, begint met koken. Of ze koken gezellig samen. Het kookeiland is groot genoeg en is het hart van het huis.

De aardappels staan klaar om geschild te worden. Vandaag geen driegangenmenu, maar spinazie met aardappels en gehaktballen van Marco. “Soms zijn we een weekend zonder kinderen. Dan koken we graag uitgebreid”, vertelt Danielle. Een keer in de week maken Danielle en Marco samen het weekmenu en doen ze boodschappen. Danielle: “We hebben een heerlijke open keuken die uitnodigt om te koken. We houden van gezond eten met volkorenproducten.”

Twee keer snoozen
Marco en Danielle kennen elkaar uit een gemeenschappelijke vriendenkring. Negen jaar geleden slaat de vonk over. Marco: “In 2019 kochten we dit huis. Het moest ruim zijn, met een slaapkamer voor alle vier de kinderen. Het stel dat hier woonde was ook een samengesteld gezin. Ze gunden het ons. En het mooie is dat ik binnen vijf minuten fietsen op mijn werk ben.”  Danielle: “Op werkdagen gaat Marco’s wekker tussen 03.00 en 05.00 uur. Van mij mag hij twee keer snoozen en dan moet hij er echt uit. Anders slaap ik niet meer.” Brood smeert Marco altijd de avond van tevoren en zijn eerste bak koffie drinkt hij op de zaak.

Zalmrokerij
Marco komt uit een chauffeursfamilie. “Maar mijn moeder wilde niet dat mijn broer en ik chauffeur werden. Dat vond ze lastig met avondeten. Toch zijn we het allebei geworden.” Marco gaat werken bij een zalmrokerij. Met een busje brengt hij vis rond. “Bij het bedrijf hadden ze één vrachtwagen. Toen ik reservechauffeur werd, moest ik wel mijn rijbewijs C halen. Dat was een makkie.”

Houtvervoer
Marco wordt vaste chauffeur en beschrijft zijn werk als een rondje om de kerk. Veel overuren maakt hij niet. “Alleen tussen Sinterklaas en oud en nieuw was het druk. Ik ben toen verhuisd en maakte een praatje met mijn nieuwe buurman. Hij was chauffeur bij Hoogendoorn. Ze zochten daar personeel.” Marco haalt zijn CE-rijbewijs en start in 2007 bij Hoogendoorn Transport. “Ik vervoer hout voor de timmerindustrie. Ik ben meestal elke avond tussen zes en zeven thuis. Dat is fijn want het thuisfront is belangrijk voor me. We hebben het gezellig met elkaar. Daar doe ik het allemaal voor. ”

Hartjes
Danielle is het gewend om alleen voor de kinderen te zorgen: haar vorige partner was als binnenvaartschipper veel van huis. “Ik heb een tijd meegevaren, tot mijn oudste naar school ging. Wij wilden niet dat de kinderen naar een schippers­internaat gingen.” Als Marco internationaal had gereden had ze dat geen probleem gevonden vertelt ze: “Ik had sowieso voor hem gekozen. Dat is liefde. Elke dag sturen we elkaar meerdere keren hartjes via WhatsApp. We vinden het belangrijk om elkaar te laten weten dat je aan elkaar denkt. En rond 16.30 uur app ik Marco altijd met de vraag: waar hang je uit?”

Andere levensfase
In de serre hangen gitaren aan de muur: een hobby van Marco. Danielle kan het akoestisch gitaarspel van Marco wel waarderen, “maar als hij bas speelt, vind ik dat wat minder.” In de serre staat ook een pooltafel. “Met pubers in huis was een pooltafel een uitkomst in coronatijd. Een potje pool of een ander spel hielp ons om die lastige jaren door te komen”, vertelt Marco. Danielle vult aan: “We gingen ook veel naar buiten met z’n allen. Lekker wandelen met Delta, de hond. Nu zijn ze langzaam aan het uitvliegen. Voor ons breekt een andere levensfase aan.” Marco vertelt: “Af en toe rijdt Danielle met me mee. Dan heb ik een topdag. We nemen altijd lekker eten mee en genieten. Mijn baas vindt dat prima. Wie weet gaan we dat vaker doen.”

“Als mijn gezin me nodig heeft, dan ben ik er”

Ad Bogert
🛞 is 63 jaar
🛞 werkt sinds 9 jaar als chauffeur bij Gam Bakker
🛞 werkte 39 jaar bij de Koninklijke Marine

Desiree Bogert
🛞 is 54 jaar
🛞 werkt drie dagen in de week bij de Hubo Bouwmarkt
🛞 werkte 13 jaar bij de Koninklijke Marine

Ad en Desiree hebben twee volwassen zonen: Lucca en Mycka. Samen met hun honden Stip en Femke wonen ze in Westerland.

Zalm met gebakken aardappels en een witlofsalade. Dat staat vandaag op tafel bij de familie Bogert. De kinderen eten niet mee: zij zijn het huis uit. De jongste zoon woont sinds vorige week samen, de oudste woont nu twee jaar samen en is sinds kort vader. Vanavond kookt Desiree. Op dagen dat Desiree werkt en Ad thuis is, kookt hij iets makkelijks zoals pasta. En onderweg? Dan eet hij elke avond in een routier.

Ad is geen doorsnee chauffeur, zegt hij zelf. “Ik heb negenendertig jaar bij de Koninklijke Marine gezeten. Op mijn vijfenvijftigste ging ik met functioneel leeftijdsontslag. Eigenlijk ben ik al met pensioen. Maar thuiszitten is niets voor mij daarom ben ik gaan rijden.”

Avontuur
Ad is zestien jaar als hij bij de marine begint. Hij wil de wereld ontdekken. Ook Desiree werkt daar. “Mijn vader had zijn diensttijd bij de marine doorgebracht en vertelde altijd mooie verhalen over zijn reizen. Ik was zeventien en het avontuur trok mij. Ad heb ik leren kennen op de Hr. Ms. Poolster. Dat we verliefd waren hebben we een halfjaar geheimgehouden, want relaties aan boord zijn niet toegestaan.” Desiree werkt afwisselend aan de wal of op een van de bevoorradingsschepen. Na haar zwangerschapsverlof van haar eerste zoon, stopt ze en wordt, zoals ze dat noemt, fulltime gezinsmanager. Ad heeft in die tijd verschillende functies en klimt op tot chef d’équipage bij de Mijnendienst. Af en toe maakt hij nog een reis. Hij sluit zijn marinecarrière af als officier.

Tweede carrière
Als de zonen Lucca en Mycka pubers zijn, begint Ad aan zijn tweede carrière: internationaal vrachtwagenchauffeur. “Mijn vader reed heipalen en mijn oom Piet was internationaal chauffeur. Met hem ging ik vaak tijdens vakanties mee. Heel Europa heb ik met oom Piet gezien. Later heb ik uit eigen zak mijn rijbewijzen gehaald. Puur omdat ik het rijden zo leuk vond.” Ad solliciteert en wordt bij Gam Bakker aangenomen voor ritten op Frankrijk.

Wachten op brieven
De eerste twee jaar is Ad een paar dagen per week van huis. Dat worden er steeds meer. Desiree heeft er geen moeite mee. “We hebben nu allemaal een mobiele telefoon. Dat is een zegen. Op de vaart was het altijd wachten op brieven van elkaar. Nu bel ik Ad elke dag.”
Wel heeft Desiree één voorwaarde wanneer Ad als chauffeur begint: “Hij moet van mij elke avond bij een routier een fatsoenlijke maaltijd eten en onder de mensen komen. Een menu kost zo’n twintig euro. Met het pensioen van de marine erbij is dat voor ons goed te betalen.”

Pittige tijd
Tijdens de coronapandemie is Ad van dinsdag tot vrijdag van huis. Desiree: “Dat was pittig. Lucca, die in Emmeloord een mbo-opleiding volgde, kwam weer thuis wonen en wilde niets. Onze jongste zoon speelde op hoog niveau voetbal. De trainingen werden verplaatst naar Culemborg en ik was zijn taxi. Toen hij geblesseerd was, botsten we vaak. Met Ad belde ik elke dag. Als ik problemen met een van de jongens had, vroeg ik hem regelmatig een hartig woordje met ze te spreken.”

Werk is heilig
“Als er thuis echt wat aan de hand is, staat Ad voor me klaar”, vertelt Desiree. Zoals die keer dat ze een geperforeerde darm had. “Met spoed werd ik naar het ziekenhuis in Alkmaar gebracht. Ad was er bijna eerder dan ik.” Ad: “Een collega nam mijn werk over en ik reed met een auto van de zaak naar het ziekenhuis. Als mijn gezin mij nodig heeft, dan ben ik er.” Desiree lacht: “Voor Ad is zijn werk heilig. Als hij moet rijden, moet hij rijden. Ik weet hoe hij is en accepteer dat.” Ad vult aan: “Als er thuis wat speelt en ik ben onderweg, dan kan ik dat goed parkeren.”

Wandelen met de honden
Ad reed ruim twee jaar met heel veel plezier dubbelbemand, totdat dat werk ophield. “Omdat ik op de combinatie wilde blijven rijden, ging ik fulltime solo werken.” Van zondagochtend tot donderdag of soms vrijdag is Ad van huis. “Dat vonden we allebei niet leuk. Het werk was fantastisch, maar ik kwam nergens meer aan toe.” Daarom rijdt hij nu weer parttime. “Als ik thuis ben, wandel ik dagelijks zo’n zes kilometer met onze twee honden. En als de planner appt en het komt mij niet uit, dan rijd ik niet.”
Ook voor Desiree breekt een rustige tijd aan. De zonen gaan hun eigen weg. “Toen Ad weer parttime op de wagen ging, ben ik bij de Hubo gaan werken. Op dagen dat Ad thuis is en ik werk, kookt hij. Dat leverde eerst wat weerstand op – maar nu gaat het prima.”

Oproep: aan de keukentafel
Wil jij dat TON een keer aanschuift aan de keukentafel? Voor een nieuwe rubriek zijn verhalen over jóuw thuisfront van harte welkom. Stuur een berichtje naar  info@tonmagazine.nl en wie weet staat jouw gezin binnenkort in TON!