Groepsportret KJT (Kees Jacobs Transport)

Groepsportret

KJT (Kees Jacobs Transport)
is
KHB (klein, hecht en betrokken)

Je moet het samen doen. Dat gaat makkelijker als je goede collega’s hebt en de sfeer prettig is. Bij Kees Jacobs Transport in Baarle-Nassau draait het om een kleine, vaste groep mensen. Met tien trucks, korte lijnen en direct contact blijft de organisatie overzichtelijk. Dat maakt het werk persoonlijk, maar ook kwetsbaar: als iemand uitvalt, voel je dat meteen. Betrokkenheid vormt bij het bedrijf de basis van het werk. Acht collega’s vertellen wat dat betekent.

Op de foto van links naar rechts: Cees Timmermans, Johan Jacobs, Frans Moeskops, Quinten, Frans Smeekens, Ad Smeekens, Danny Gillis, Johnny Quist, Jan Janssens. Vooraan: Kees, Ton en Els Jacobs

Kees Jacobs Transport B.V., ook bekend als KJT, is een familiebedrijf uit Baarle-Nassau, opgericht in 1998. Wat begon als eenmanszaak met één vrachtwagen, groeide uit tot een transportbedrijf met een eigen wagenpark, overslagloods en een vaste klantenkring. Een klein team verzorgt dagelijks transport in binnen- en buitenland.

Schakelen tussen rijden en regelen

Ton Jacobs
🛞 is 37 jaar
🛞 woont in Baarle-Nassau
🛞 nam Kees Jacobs Transport in 2022 over
🛞 heeft een passie voor BMW

“Ik ben trots op KJT, al was het nooit mijn bedoeling het transportbedrijf te runnen. Ik wilde gewoon eigen rijder zijn en kilometers maken. Dat was altijd mijn ding. De hele week weg, dat leek me mooi. Ik ben in 2010 bij ons pap komen werken, nadat ik eerst drie jaar bij een ander had gereden. In 2016 vroeg hij of ik in de zaak wilde komen. Toen zijn we verder gaan bouwen: een nieuw pand en uitbreiding met een paar auto’s. Op een gegeven moment kwam de vraag of ik het bedrijf wilde overnemen. Toen ben ik gaan nadenken.

Ik vond het zonde om zo’n mooi bedrijf zomaar te laten gaan. Zo ben ik er ingerold. In het begin dacht ik nog: ik kijk wel hoe het loopt. Ik zit nog veel op de wagen en dat wil ik zo houden. Dat is voor mij het mooiste van het werk. Even een ritje doen, een paar uur rijden, dat maakt het fijn. Alleen op kantoor zitten houd ik niet vol. Het is schakelen tussen rijden en regelen. Dat leer je niet uit een boek, maar in de praktijk. Ik ben er van jongs af aan in meegegroeid en ken het bedrijf niet anders. Juist daardoor besef ik hoe belangrijk die basis is. Ik kan me het bedrijf zonder mijn ouders niet voorstellen.”

Stoppen kunnen we niet

Kees Jacobs
🛞 is 66 jaar
🛞 woont in Baarle-Nassau
🛞 is oprichter van Kees Jacobs Transport – KJT
🛞 heeft het bedrijf overgedragen aan zijn zoon Ton

“KJT is jarenlang gegroeid, maar de laatste jaren zijn we juist kleiner geworden. Goede chauffeurs vinden is lastig. Mede daarom zijn we met containertransport gestopt. Jonge gasten willen dat werk niet meer doen. We rijden nu vooral voor een grote drukkerij en doen ook overslag. Op ons eigen terrein hebben we daar een loods voor. Het aantal trucks is gekrompen tot tien, met negen chauffeurs, twee gepensioneerde rijders, mijn vrouw Els en onze zoon Ton. Een klein bedrijf heeft zowel voordelen als beperkingen.

Je bent afhankelijk van je klanten en je mensen. Valt er iemand uit, dan voel je dat meteen. De flexibiliteit is veranderd. Zonder Els had ik dit werk nooit zo kunnen doen. Veel partners zouden het niet pikken, al die uren die moeten worden gemaakt. Het werk stopt nooit. Zij regelt zaken rondom personeel en administratie. Op kantoor zitten is voor mij geen werk. Ik moet bezig zijn, met mijn handen. Ik ben hier als eerste en ga als laatste weg. Ton doet de planning en zit nu nog veel achter het stuur. Als Els en ik ermee stoppen, zit hij alleen op kantoor. Dat is voor ons echt een zorg. In een familiebedrijf hangt alles met elkaar samen. Stoppen kunnen we eigenlijk niet.”

Van mattie naar medewerker

Cees Timmermans
🛞 is 53 jaar
🛞 woont in Alphen (NB)
🛞 werkt al 26 jaar bij Kees Jacobs Transport
🛞 rijdt nu vooral internationaal

“Met Kees Jacobs kon ik altijd goed door een deur. We waren al matties voordat hij voor zichzelf begon. Toen hij dat deed, vroeg hij of ik bij hem wilde komen werken. Ton, zijn zoon en de huidige baas, was toen een menneke van een jaar of tien. Ik werk hier nu 26 jaar en ben daarmee de langstzittende chauffeur. Alles heb ik hier gedaan: rijden voor de drukkerij, distributie, containers, staal … Bij een groot bedrijf zou ik niet willen werken, omdat je daar een nummer bent.

Bij KJT ken ik iedereen en helpen we elkaar. Ik rijd nu weer op het buitenland. Je weet hoe laat je begint, maar nooit hoe laat je klaar bent. Toch geeft het me meer rust: rijden, eten en op tijd m’n bed in. Mijn vriendin heeft er geen problemen mee heeft dat ik veel van huis ben. Ik houd ervan om met mijn BMW een beetje door te rijden. Laatst gaf ik stevig gas bij groen licht en werd ik gelaserd. Zeven weken mocht ik niet rijden. Hier kijken ze naar wie je bent en hoe lang je hier zit, dus het had geen gevolgen voor mijn baan. Ik mag inmiddels weer rijden en krijg binnenkort zelfs een nieuwe DAF XG.”

Geen irritant gepiep

Johhny Quist

Johnny Quist
🛞 is 48 jaar
🛞 woont in Gilze
🛞 ziet zijn truck als een visitekaartje
🛞 is al 30 jaar chauffeur, waarvan 13 jaar bij KJT

“In mijn familie werd je visser, bouwvakker of chauffeur. Ik was een auto- en truckgek, dus voor mij was het geen moeilijke keuze. Op mijn achttiende ben ik meteen op de vrachtwagen gegaan. Ik werk nu dertien jaar bij KJT. Mijn truck is mijn hobby. Sinds vorig jaar rijd ik met een nieuwe DAF XG. Ik vertroetel ‘m als ik daar tijd voor heb. Er is veel veranderd in dertig jaar. Door moderne techniek gaat alles sneller en makkelijker, maar je wordt er ook afhankelijker van. Vroeger reed je met een kaart op schoot. Je stapte bij de bakker binnen om te vragen waar je moest zijn. Nu zit alles vol met hulpmiddelen, van navigatie tot camera’s en waarschuwingssystemen. En dankzij communicatiemiddelen kunnen ze je overal volgen.

Het cowboygehalte is er wel een beetje af. Door de technische vooruitgang met de digitale spiegels heb ik ook geen contact meer met andere weggebruikers. Veel moderne hulpmiddelen vind ik overdreven. De meeste zet ik daarom gewoon uit. Dat irritante gepiep en die meldingen … ik word er gek van. Ik krijg zelfs te horen wanneer ik koffie moet drinken. Hoepel op, dat bepaal ik zelf. Zorg eerst dat het probleem met de dode hoek wordt opgelost, in plaats van onzinsystemen te ontwikkelen.”

Goed voor mekaar

Danny Gillis
🛞 is 48 jaar
🛞 woont in Baarle-Hertog
🛞 werkt ruim vijf jaar bij Kees Jacobs Transport
🛞 is Belg, maar voelt zich meer Nederlander

“Ik doe dit werk nu zo’n dertig jaar en blijf het mooi vinden. Maar het is wel veranderd. Er is minder respect op de weg. Mensen hebben minder geduld. Als ik wil, heb ik tien keer per dag ruzie. Iedereen denkt dat hij kan rijden, ik ook hoor, maar je ziet onderweg soms dingen waarvan je denkt: hoe dan? Neem buitenlandse chauffeurs die nauwelijks achteruit kunnen rijden. Ook het verlenen van service lijkt minder belangrijk. Dat was vroeger wel anders. Het werk zelf is veranderd. Het moet allemaal sneller en strakker. Laden, lossen en weer door. Het contact met klanten is minder geworden en dat vind ik jammer.

Mijn school heb ik niet afgemaakt, maar ik heb het wel goed voor mekaar. Een fijn gezin met gezonde kinderen, een mooi huis en twee auto’s. Voetbal speelde altijd een grote rol in mijn leven. Jarenlang was ik trainer in Turnhout. Dat deed ik serieus, meerdere avonden per week, en in het weekend wedstrijden. Ik heb daarvoor ook de diploma’s behaald. Met jeugd kan ik goed overweg, zeker met die gasten van vijftien, zestien jaar. Dat is een lastige leeftijd, maar dat ligt me. Maar met dit werk en die lange dagen is zo’n hobby niet vol te houden, helaas.”

Geen stilzitter

Frans Smeekens
🛞 is 35 jaar
🛞 woont in Baarle-Hertog
🛞 werkt vier jaar bij Kees Jacobs Transport als internationaal chauffeur
🛞 combineert transport met werk in de tentenbouw

“Ik werk vier jaar bij KJT en dat bevalt goed. Het werk is afwisselend: van kleine palletjes tot complete ladingen. Doordeweeks ben ik eigenlijk altijd onderweg, vaak in het buitenland. Dat moet je liggen, maar voor mij is dat geen probleem. Ik ben vrijgezel, dus ik kan dat leven ook gewoon leiden. Stilzitten is niks voor mij. Sommigen gaan drie keer per jaar op vakantie, ik ga liever werken. Naast het transport doe ik al jaren tentenbouw in de weekenden. Daar ben ik als veertienjarige mee begonnen.

In de zomer is dat druk met bruiloften en evenementen. Lekker fysiek bezig zijn – ook goed voor mijn ‘atletische figuur’ – dat past wel bij me. Ik zit in de organisatie van een toeterrit voor mensen met een verstandelijke beperking. Dat organiseren we inmiddels voor het dertiende jaar. Het is ooit begonnen met zo’n twintig trucks, zonder vergunningen en zonder politiebegeleiding. Nu is dat allemaal geregeld en rijden we met zo’n 35 vrachtwagens, waarvan een stuk of zes van KJT. De rit door de grensstreek duurt maximaal anderhalf uur, veel langer moet het ook niet voor ze duren. Daarna gaat de barbecue aan. Die blije gezichten, daar doe je het elke keer weer voor!”

Chauffeur zijn is een afwijking

Jan Janssens
🛞 is 72 jaar
🛞 woont in Riel
🛞 werkt sinds 2019 bij Kees Jacobs Transport
🛞 zit ruim vijftig jaar in het transport

“Ik zit al van begin jaren zeventig in het vervoer. Eerst als monteur, daarna als chauffeur. Dat lag niet voor de hand. Ik werd afgekeurd vanwege een lui oog en daarmee vielen andere beroepen ook af. Toch ben ik uiteindelijk op de vrachtwagen terechtgekomen. Dat is het beste wat me is overkomen. Chauffeur zijn is geen vak, het is een afwijking. Op Frankrijk rijden was mijn ding. Daar kwam ik het liefst: het leven, het eten, de mensen – dat pakte me. Ik kon me goed redden met de taal, zolang het niet over politiek ging.

Ton Jacobs, de directeur, ken ik al heel lang. Hij reed als achttienjarige stagiair met me mee. Ik zag meteen dat hij gevoel had voor het vak. Na mijn pensioen heb ik hem een berichtje gestuurd met de vraag of hij zin had in een pensionado. Zo ben ik hier terechtgekomen en ben ik twee dagen in de week gaan rijden. Ik merkte wel dat het zwaarder werd. Ik heb mijn code 95 daarom laten verlopen. Nu rijd ik nog korte ritjes in de Caddy. Alleen tijdens de truckrun van collega Frans Smeekens zit ik nog op een grote wagen.”

Het M.V.A van KJT

Els Jacobs
🛞 is 63 jaar
🛞 woont in Baarle-Nassau
🛞 is 39 jaar getrouwd met Kees
🛞 is ‘de moeder’ van KJT

“Toen mijn man Kees zijn eigen transportbedrijf begon, werkte ik in een slagerij en zorgde ik thuis voor onze twee zoons. Zonder een sterk thuisfront red je het niet. Kees werkte toen al tegen de honderd uur per week – nu nog steeds zo’n zeventig uur. Hij was de man die thuis het vlees sneed. Omdat ik artrose heb, werd het werken in de winkel zwaar. Toen kwam zo’n dertien jaar geleden de vraag of ik mee wilde helpen in ons bedrijf. Ik ben hier het ‘M.V.A.’ – manusje van alles.

Ik doe de administratie, verwerk de papieren en zorg dat alles netjes blijft. Ik kan slecht tegen rommel, dus ook in de loods en op het terrein houd ik het strak. Ze zien me hier wel als de moeder van KJT. Dat zit ’m ook in de sfeer: een bakske koffie, een praatje, zorgen dat iedereen zich welkom voelt. Tussen de middag doen Kees en ik even een rondje met onze hondjes Storm en Sammy. Die horen er ook bij. Ik heb er altijd voor bedankt om achter het stuur van een truck te gaan zitten. Al heb ik wel met ons bakwagentje gereden. De eerste keer samen met mijn zus, voor de zekerheid.”