Nooit te oud voor een nieuwe stap

Zij-instromers

Ze werkten als boer, ober of leerkracht, maar gooiden het over een andere boeg: ze kozen voor een baan in het transport. In TON vertellen ze waarom ze zij-instromer werden.

Genio de Laak
🛞 is 59 jaar
🛞 woont in Rosmalen
🛞 werkt sinds juni 2026 als vrachtwagenchauffeur voor DHL

Tien jaar lang reed Genio de Laak als pakketbezorger door dezelfde wijk in Den Bosch. Hij kende er iedereen en iedereen kende hem. Dat bleek ook toen hij afscheid nam en er een verrassingsfeest werd georganiseerd. Op zijn 58e maakte hij de overstap naar de vrachtwagen. “Ik vind het een prachtig vervolg van mijn loopbaan.”

Wat heb je hiervoor gedaan?

“Van alles! Ik heb in de bouw en in het sloopwerk gezeten, ben stratenmaker en verhuizer geweest. Ook heb ik voorraden geïnventariseerd in winkels. Daarna werkte ik tien jaar bij DHL als pakketbezorger. Ik reed altijd dezelfde rit in Den Bosch, waardoor ik op den duur iedereen in de wijk kende. Ik ging vaak op kraamvisite. En op koude dagen kreeg ik zo twintig bakkies koffie aangeboden. Mijn afscheid was heel bijzonder. Ik werd voor een zogenaamde spoedklus naar mijn wijk gestuurd en daar stond zo’n tweehonderd man op me te wachten. Dat ze een feestje speciaal voor mij hadden georganiseerd, ontroerde me.”

Waarom de switch naar het transport?

“Bij DHL hadden ze chauffeurs nodig. Ze vroegen of ik daar iets voor voelde. Na tien jaar op de bestelbus leek me dat een mooie vervolgstap. Daarnaast zou het lichamelijk minder zwaar worden: in de bus stapte ik wel tweehonderd keer per dag uit, dat is op de vrachtwagen veel minder. Ik vroeg nog of ze zeker wisten of ze wilden investeren in iemand van 58. Maar ze kenden mij natuurlijk goed en wisten precies wat ze aan me hadden. Als klein jongetje heb ik nooit gedroomd van vrachtwagenchauffeur worden. Zo kan het dus lopen!”

Hoe bevalt je nieuwe loopbaan?

“De eerste keer in de vrachtwagen was vreemd. Ik moest echt wennen. Het is niet te vergelijken met rijden in een bestelbus. Optrekken gaat trager, je bent vier meter hoog en je moet je bochten niet te krap nemen. Het is een uitdaging, ik leer nog elke dag. Zodra ik de terminal achter me laat, ben ik alleen. Dat vind ik heerlijk. Ik bepaal zelf wanneer ik stop voor een koffie. Wat ik soms mis, is het gezellig ouwehoeren met mensen aan de deur. De klanten waar ik nu kom, zitten daar vaak niet op te wachten. Toch is het prachtig om te doen.”