Column: Brede blik

Hoe kom ik uit dit straatje? Was het slim om deze straat in te rijden? En wat ga ik de volgende keer doen om die vraag niet meer te hoeven stellen? Als chauffeur is er altijd wel een situatie waarin ik mezelf voor – en achteraf vragen stel. Geen dag is gelijk. Een manager om mee te sparren is er wel, maar die zit op kantoor en moet vertrouwen op mijn beoordelingsvermogen. Ik ben op mezelf aangewezen en moet op dat moment de situatie inschatten en keuzes maken. Voordeel is dat je er zelfredzaam van wordt en zelfvertrouwen opbouwt.

Aanwijzingen beoordelen van mensen die overtuigend beweren dat ik makkelijk met mijn elektrische pompwagen het tuinpad op kan, vind ik lastiger. ”Dat doet je collega ook altijd”. In het begin wilde ik niet onderdoen voor mijn collega: wat hij kan, kan ik ook. En daar stond ik dan in de stromende regen een pallet af te stapelen met zestig pakken boetseerklei à tien kilo. Dat is niet leuk, maar je leert ervan dat je de volgende keer op je eigen oordeel af zal gaan.

Soms bel ik iemand bij wie ik moet lossen om te vragen of ik er makkelijk kan komen met de vrachtwagen. Zijn er geen tegenvragen als ‘hoe groot is je voertuig?’ maar een volmondig ‘ja hoor’, dan ben ik inmiddels op mijn hoede. Vaak weten mensen dat er een verbodsbord voor vrachtwagens staat, maar, zeggen ze dan, ‘er wordt niet gehandhaafd’. Behalve als een buurtbewoner handhaving belt. Inmiddels vertrouw ik bijna blindelings op mijn eigen inzicht. Op een vriendelijke manier bedank ik voor de goedbedoelde aanwijzingen die ik krijg, om vervolgens mijn eigen keuzes te maken.

Marjon Langereis
Chauffeur bij Ben Becker Internationaal Transportbedrijf bv