Groepsportret Van der Heijden Transport
Hier is iedereen een (h)echte familie
Je moet het samen doen. Dat gaat makkelijker als je goede collega’s hebt en de sfeer prettig is. Bij Van der Heijden Transport in Ridderkerk werken mensen die elkaar kennen en op elkaar kunnen rekenen. Chauffeurs, planners en monteurs zorgen er samen voor dat alles blijft rijden. Dat doen ze al jaren, op een manier die past bij een familiebedrijf: korte lijnen, duidelijke afspraken en oog voor de ander. Acht collega’s vertellen over hun werk en over hun plek binnen het bedrijf.
Van der Heijden Transport (officieel Transportbedrijf G. v.d. Heijden & Zn. B.V.) bestaat bijna honderd jaar. Wat in 1927 begon met één paard en wagen is uitgegroeid tot een middelgroot familiebedrijf met 45 werknemers. Vanuit Ridderkerk verzorgt het bedrijf met een eigen wagenpark (container)transport door heel Europa.
🛞 is 67 jaar
🛞 woont in Ridderkerk
🛞 is samen met broer Bert directeur van Van der Heijden Transport
🛞 rijdt binnenkort op een elektrische DAF
“Eigenlijk weet ik niet beter dan dat er een transportbedrijf is. Opa begon ermee, mijn vader nam het over. Nu doen Bert en ik het samen. Ik ben de oudste en heb altijd meer met techniek gehad. Zelf rijden, sleutelen, kijken hoe iets beter kan en weten wat er onder een cabine gebeurt. Bert is meer de kantoorman. Die verdeling tussen ons is nooit een discussie geweest; zo vullen we elkaar aan.
Het bedrijf bestaat bijna honderd jaar. Nu ik 67 ben, denk ik vaker over wat hierna komt. Ik heb twee zoons en een dochter. Ik heb me best vaak afgevraagd of je dit je kinderen moet aandoen. Dit vak neem je mee naar huis, of je wilt of niet. Ik heb daarin altijd steun gehad van mijn vrouw, want zonder houd je dit werk niet vol.
De huidige generatie kijkt anders naar werk. Vroeger ging je door tot het werk klaar was. Nu sluiten de deuren eerder. Wat voor mij altijd blijft gelden: je moet het vak kennen. Ik ben onderaan de ladder begonnen. Je kunt niet leidinggeven als je niet weet hoe het voelt op de werkvloer. Eerst meemaken, dan pas sturen.”
🛞 is 54 jaar
🛞 woont in Ridderkerk
🛞 werkt sinds 2022 als chauffeur bij Van der Heijden Transport
🛞 ruilde groente en fruit in voor staal
“Ik heb 23 jaar groenten en fruit gereden. Dat was altijd rammen: lange dagen, veel uren, en vaak pas om acht of negen uur ’s avonds thuis. Mijn jongens zijn nu 20 en 16. Toen ze klein waren, was ik er nauwelijks. Werk slokte alle tijd op. Ik heb ze niet eens zien leren lopen. Daar heb ik oprecht spijt van.
Ik was er echt klaar mee. Nu rijd ik staal. Ik heb vaste rondjes en ben al rond vijf uur terug. Het werk geeft rust en overzicht. Het contact met mijn jongens is beter geworden en dat koester ik. Op zaterdag ga ik met ze naar voetbal en daar geniet ik van. Dat soort momenten waren er vroeger niet.
Van der Heijden is een warm bad. Het voelt als thuiskomen. Het is een gezellig familiebedrijf waar mensen naar elkaar omkijken. Als er thuis iets speelt, wordt er niet moeilijk gedaan maar meegedacht. Dat heb ik zelf meegemaakt en dat vergeet je niet. Ik zit hier ook in de feestcommissie. Want van een feessie houden ze hier wel. De balans werk en privé is top. Ik ben blij dat ik deze stap heb gezet.”
Aad den Otter🛞 is 62 jaar
🛞 woont in Rotterdam
🛞 werkt met een korte onderbreking sinds 1989 bij Van der Heijden Transport, nu als containerchauffeur
🛞 rijdt met een Volvo met 1,2 miljoen kilometer
“Ik rijd al heel lang. Mijn vader was ook chauffeur. Ik haalde hem uit de kroeg en reed ik hem in zijn truck naar huis. Dat kon toen nog. Sinds mijn achttiende heb ik een rijbewijs. In 1989 ben ik begonnen bij Van der Heijden, maar na vier maanden ben ik weggegaan omdat ik het pendelwerk niet leuk vond. In 1997 ben ik teruggekomen. Ik ga nog steeds met plezier naar mijn werk. Het is een hecht familiebedrijf. Ik merk soms wel dat de onregelmatigheid me nekt. Je wordt toch ouder. Ik ben blij dat mijn zoon het truckersvirus niet heeft geërfd, want het vak is best zwaar. Toch zou ik het zo weer doen. Ik ben geen type voor kantoor.
Vooral het wachten in terminals maakt het werk als containerchauffeur zwaar. Je zit continu op je telefoon te kijken of je al aan de beurt bent en ondertussen doe je weinig. Je staat daar maar. Er is vaak geen ruimte om koffie te halen en je ziet nauwelijks mensen om een praatje mee te maken. Ook sanitair ontbreekt vaak, en als het er wel is, is het te goor voor woorden. Soms zijn de omstandigheden gewoon niet menswaardig.”
🛞 is 55 jaar
🛞 woont in Mijnsheerenland
🛞 werkt sinds 2007 bij Van der Heijden Transport als trekker-oplegger chauffeur
🛞 maakte de overstap van restaurantkeuken naar transport
“Vroeger wilde ik al chauffeur worden, maar dat werd van huis uit niet gesteund. ‘Het was geen vak’ en ‘ik was te intelligent om chauffeur te worden’. Dus ben ik het restaurant ingegaan als kok. Dat heb ik bijna twintig jaar gedaan, en toen begon het idee om chauffeur te worden weer te kriebelen. Toen ik in 2006 met een chauffeur meereed, wist ik het zeker. Dit wil ik doen, ook al kostte het behalen van mijn papieren een vermogen.
Ik heb nooit de ambitie gehad om dagen weg te zijn. Mijn vrouw zei: je kunt wel gaan rijden, maar als je nachtwerk gaat doen – wat hebben wij daar dan aan? Hier heb ik prachtig dagwerk. Iedereen blij. Thuis speel ik nog maar zelden de kok; daar heb ik te weinig tijd voor.
Ik kijk alle Formule 1-wedstrijden. Ik zit niet in team Max, maar wel in team Ferrari. Ik ben gek van dat merk. Ik ga regelmatig naar Maranello, waar Ferrari is gevestigd, en verzamel Ferrari-schaalmodellen. Op mijn been staat zelfs Enzo Ferrari getatoeëerd en op mijn bovenarm het steigerende paardje. Heel ingetogen staat op de zijramen van mijn DAF ‘Scuderi-aadje’, mijn naam gecombineerd met Scuderia Ferrari. De liefhebber weet dan genoeg.”
🛞 is 51 jaar
🛞 woont in Mijnsheerenland
🛞 werkt sinds 1992 bij Van der Heijden Transport
🛞 verantwoordelijk voor onderhoud van 32 trucks en 45 trailers
“Ik ben min of meer bij Van der Heijden opgegroeid. Mijn vader werkte er al als monteur. Als kind liep ik er rond: auto’s wassen, opruimen, meekijken. Op mijn zeventiende ben ik er begonnen en ben ik er gebleven. Samen met Gerard doe ik het onderhoud van het hele wagenpark. Nieuwe banden, schades, storingen, APK’s – alles wat rijdt, gaat uiteindelijk door onze handen.”
De techniek is door de jaren heen compleet veranderd. Vroeger stond een truck drie dagen binnen voor onderhoud. Nu is een grote beurt vaak in een halve dag klaar. Mechanisch zijn ze beter geworden, maar elektronisch juist ingewikkelder. Eén sensortje kan alles stilleggen. Even een draadje doorknippen kan niet meer; daarvan raakt een moderne truck meteen van de leg. Je moet tegenwoordig eerst nadenken voordat je iets aanraakt.
Nu komt er iets nieuws bij: onze eerste volledig elektrische DAF XF. Dat is wennen. Aan zo’n auto kan en mag ik veel minder zelf doen. Het onderhoud ligt voor zes jaar vast bij de fabrikant. Dat voelt anders, omdat ik gewend ben alles in eigen hand te houden. Toch wil ik dit begrijpen, anders kan ik er niet verantwoord aan werken.”
🛞 is 60 jaar
🛞 woont in Ridderkerk
🛞 werkt sinds 2020 als chauffeur bij Van der Heijden Transport
🛞 zat 36 jaar in het beton
“Ik had mijn eigen bedrijf in beton. Vroeg weg, laat thuis, eten wanneer het uitkwam. Regelmaat kende ik niet. Nu rijd ik staal. Vast werk met vaste, enthousiaste klanten. Dat bevalt me goed. Wat ik vreselijk vind, zijn de verplichte rusttijden. Ik ben geen stilzitter. Je móét stoppen, ook als je nog fris bent. Dan ga ik effe liggen en slaap ik wat, maar het gaat tegen mijn gevoel in. Naast mijn werk had ik mijn paard Jelle. Twintig jaar lang reden we span. Jelle was mijn maat. Ik deed alles met hem: bruiloften, sinterklaasintocht en andere evenementen. Jelle heeft mij gekozen, niet andersom. Die band bouw je niet opnieuw op. Het afscheid viel me zwaar. Ik was er zelf niet bij toen hij doodging en dat knaagt. Ik heb geen nieuw paard meer genomen. Ik weet dat het nooit meer hetzelfde wordt.
Onderweg maak ik genoeg mee. Ik heb gedoe gehad met een motoragent uit Alkmaar, bekend van social media. Hij lijkt chauffeurs te ‘zoeken’. Volgens hem had ik de lading niet goed gezekerd, terwijl alles goed vastzat. Ik kreeg een bon. Dan denk ik: leg het uit. Daar leert iemand meer van dan van een proces-verbaal.”
🛞 is 64 jaar
🛞 woont in Ridderkerk
🛞 is planner bij Van der Heijden Transport
🛞 staat bekend om zijn optimisme en betrokkenheid
“Ik was planner bij Van der Heijden. Dat werk hoorde bij mij en het laat me niet los nu ik ziek ben en niet meer werk. Plannen is mensenwerk: weten wat je mensen kunnen en willen, ze op de juiste plek zetten en het dan laten lopen. Dat mis ik misschien nog wel het meest. Ik wilde eigenlijk eerder stoppen, dacht altijd: met 65 is het mooi geweest. En nu zou ik er alles voor over hebben om weer te kúnnen werken. Dat is tegenstrijdig, maar zo voelt het.
Ik ga dood aan blaaskanker. Dat is geen zin die leuk is om uit te spreken, maar het is de waarheid. Ik ga er alleen niet op zitten wachten. Dood gaan we allemaal, en ik weet al waaraan. Zolang ik me goed voel, maak ik plannen en denk ik vooruit. Ik probeer positief te blijven. Wat mij enorm helpt, is de steun van mijn vrouw en het bedrijf. De aandacht, de gesprekken, het meedenken – dat doet meer dan mensen beseffen. Ik hoor er nog steeds bij. Mijn leven is anders geworden, maar niet kleiner. Ik wil nog leven, lachen en erbij zijn. En zolang dat kan, ga ik door.”
🛞 is 65 jaar
🛞 woont in Alblasserdam
🛞 werkt al sinds 1995 als chauffeur bij Van der Heijden Transport
🛞 rijdt veel internationaal en heeft ‘alles wel gezien’
“Zaterdags heb ik hier altijd wel wat te rommelen. Dan ben ik met de auto bezig: even schoonmaken, het leer reinigen, zorgen dat ik maandag weer goed weg kan. Voor koffie en broodjes wordt hier gezorgd. Ik rijd nu al 31 jaar bij Van der Heijden. Dat is een heel leven. Ze weten hier: ‘die lange’ kun je overal voor vragen. Dag, nacht, buitenland, dubbel rijden, het maakt niet uit.
Wat veranderd is, is de verkeersstress. Je bent de hele dag aan het anticiperen op mensen die niet kunnen rijden. Daar komen files, wachttijden en terminals ook nog bij. Vooral dat wachten haalt de lol er af. Je komt ergens aan en staat daar. Geen koffie, geen praatje, je hoeft de auto niet eens meer uit. Alles is geautomatiseerd en ongezelliger geworden. Als ik minister was, zouden we sowieso 120 mogen rijden. Dat zou een hoop frustratie schelen.
Ik ben geen type om stil te zitten, al kan ik thuis een dag nietsdoen. Over anderhalf jaar ga ik met pensioen. Mijn vrouw stopt iets eerder en dan willen we vijf maanden naar Spanje. We staan daar al 25 jaar op dezelfde camping.”
“`
Plaats een Reactie
Meepraten?Draag gerust bij!