Column: De knop om 

Bij de goederenontvangst wordt er bedenkelijk op het computerscherm gekeken. Het systeem is onverbiddelijk. Ik ben een uur te vroeg en mag niet lossen. “Neem maar even een bakkie koffie, chauffeur.” Het is een gure winterochtend dus die koffie klinkt als muziek in m’n oren.

In de wachtruimte zijn twee chauffeurs in gesprek maar mijn aandacht gaat naar de koffieautomaat. Ik toets “koffie zwart” en “start”. Terwijl de koffie in het bekertje druppelt geeft het led-scherm mij een snelcode voor mijn bakkie. Maar die bestaat uit drie cijfers, terwijl ik zojuist na twee keer drukken al klaar was! Verbaasd over dit feit, ga ik bij de twee anderen aan tafel zitten.

Het gesprek tussen de twee blijkt een monoloog te zijn. Want de ene man knikt alleen maar instemmend op alles wat de ander te melden heeft. De spreker heeft duidelijk z’n dag niet en iedereen krijgt ervan langs. De weergoden, medeweggebruikers en uiteraard de afdeling planning. Schouderophalend zeg ik: “zet die knop om in je hoofd. Laat de stress los. Maak je niet druk over zaken waar je niets aan kunt doen. Je vrachtwagen is begrensd, bij een rood verkeerslicht moet je stoppen en bij groen gaan we weer rollen.”

Niet geheel onverwachts wordt er aan de ene kant van de tafel weer hevig instemmend geknikt maar op de mopperkont heeft mijn reactie geen effect. De mededeling dat zijn wagen klaar is, heeft dat wel en op een drafje verlaat hij de ruimte. Ons kort groetend.

Ik mag nog steeds wachten dus hoog tijd voor bakkie nummer twee. Starend naar het led-scherm van de automaat twijfel ik even, maar dan verschijnt er een grijns op m’n gezicht. Er is tijd genoeg. Ik weet waar de knop zit en ga voor de langzame snelcode.

Coen van Extel
(mentor)chauffeur bij Sanders|Fritom